در ستايش سخن

حرف که می زنم آرام تر می شوم. گاهی به جای گریستن باید با کسی، دوستی، حرف بزنیم. نه از این حرف های معمولی روزانه، باید بزنیم تو خال مطلب و اصل ماجرا را برای کسی، دوستی، تعریف کنیم.

ما همه مان کله هامان پر از آت و آشغال شده است. احتمالا هرچه بزرگتر می شویم آت و آشغال های کله مان هم بیشتر می شود. هر تجربه، مجموعه ای از اطلاعات زاید است که سیستم فکری مان را از درست عمل کردن باز می دارد. هر تجربه، مجموعه ای از آت و آشغال های جدید به مغزمان وارد می کند، مجموعه ای از اگر و آنگاه ها. و موجود زنده، شرطی که می شود، وای خدا نیاورد روزی را که آدم شرطی بشود، آره آدم شرطی که می شود مغزش دیگر منطق سرش نمی شود. مثلا اگر در چهار هفته ی گذشته چهارشنبه ها باران باریده است مغز آدم این چهارشنبه هم منتظر باران می ماند. حالا این که مثال ساده ای است ولی از همین مثال ساده بگیر تا برسی به روابط پیچیده ی انسانی، میان انسان های باتجربه. دردسر عظیمی است، باور کنید، دردسر عظیم.

 این ها را من به نامین هنوز نگفته ام. شاید بعدها بگویم. نامین آن شب خیلی ساکت بود. برایش روی کاناپه بالشی گذاشتم و پتویی تا شده را روی زمین کنار کاناپه. پرسیدم می خواهد قبل از خواب حمام کند یا نه. گفت نه ممنون. صدایش آرام بود و غمناک. بی اختیار نگاهم به سمت لبانش رفت. انگار می خواستم محل دقیقی که کلماتش از آنجا بیرون آمده بود را بررسی کنم. باریک بودند و صورتی رنگ پریده. انگار که حوالی ظهر هول هولی ماتیکی رویشان کشیده بود و بعد به دست فراموشی سپرده بودشان. پرسیدم راستی وسایلت کجاست؟ بی آنکه حرفی بزند شانه بالا انداخت. من هم شانه بالا انداختم یعنی که whatever و به سمت اتاق خودم رفتم. زیر چشمی دیدمش که پاهای لاغر و کشیده اش را زیر پیراهن سیاهش جمع می کند. برایش یک دست لباس تمیز آوردم و کنار کاناپه اش گذاشتم. گفتم چمدان که نداری لا اقل این را بپوش از شر لباس خیس هایت خلاص شوی. سرش را بالا آورد و گفت ممنون. لبانش هنوز همان بودند، باریک و به صورتی پریده رنگ...

حس عجیبی است که آن بیرون باران ببارد و شما همگی راکت بدست دنبال توپ بدوید و فلوری نباشد. حس عجیبی که هی بخواهی سرت را به سمت در بچرخانی تا بلکه از راه رسیدن فلوری را ببینی و هی بخواهی بر خودت غلبه کنی و دست آخر هر سی ثانیه یک بار چشمانت به سمت در بچرخد. و نه، فلوری نمی آید، صدای باران شدیدتر و شدیدتر می شود، ساعت هفت شب می شود، تو و بقیه خسته و عرق کرده روی زمین ولو می شوید و تو همان طور که با لبخند به سقف خیره شده ای سعی می کنی صدای باران را موسیقی کنی و دختری را مجسم کنی با پاهای کشیده و گیسوان دراز که به آن موسیقی می رقصد. زیر دوش که می ایستی هم که خستگی را بشویی باز صدای باران با صدای آب قاطی می شود و آن دخترک خیالی توی سرت می رقصد و می رقصد و می رقصد.

 حس عجیبی است وقتی با همه خداحافظی می کنی، ساکت را می اندازی روی دوشت و با موهای خیست زیر باران به سمت ماشینت می دوی که خیس تر نشوی و درست همان لحظه که کلید را توی در ماشین می اندازی صدای فلوری را می شنوی که از پشت سر می گوید "هی".

 باید هزار بار همه چیز را توی ذهنت از اول مرور کنی و مرور کنی تا آماده ی کاغذ شوند. فلوری کنار دخترکی با پاهای کشیده و موهای دراز ایستاده بود زیر چتری به سیاهی شب و به بزرگی حیرانی تو. و تو چون نمی دانی که باید لبخند بزنی یا فرار کنی تنها سلام می کنی و حیران تر منتظر می مانی. فلوری چتر را به دست دخترک می دهد و خودش توی ماشینت می نشیند. تو هم سوار می شوی. فلوری می گوید که زنگ زده است و تو جواب نداده ای و تو هم می گویی که ببخشید و زیرچشمی نگاهی به موبایلت که توی ماشین جا گذاشته بوده ای می اندازی. فلوری می گوید که قضیه فوری است. می گوید به کمکت احتیاج دارد و می گوید که اسمش نامین است. می خواهد نامین مدتی پیش تو بماند.

 تا تو سرت را برگردانده ای تا نامین را که به زحمت بیست سال دارد و با پاهای کشیده و موهای خیس درازش الهه ی سرگردان شب را می ماند دوباره نگاه کنی، فلوری برایت می گوید که باید برای انجام پروژه ای به آلمان برود و این دخترک که تازه از هلند رسیده است را نمی تواند توی خیابان به امان خدا ول کند و خانه ی خودش هم جای ماندن او نیست. می گوید نامین از دانشجوهای قدیمش است و حالا بی خبر سرش را انداخته است پایین و نصف کره ی زمین را سفر کرده است که فلوری را پیدا کند.

 تا تو سرت را برگردانی تا نامین که صورت گردش از سرما گل انداخته است و چشمان گردترش به تو و فلوری خیره مانده است را دوباره نگاه کنی، فلوری با عجله تشکر می کند بوسه ای به گونه ات می زند و پیاده می شوی... حالا تو مانده ای و دخترکی که روی صندلی کناری تو نشسته است، از سرما می لرزد و لام تا کام حرفی نمی زند. حس عجیبی است.

نه! فکر کنم فلوری را من بد تشریح کردم که کسی از او خوشش نیامد وگرنه هیچ کسی را ندیده ام که فلوری را از نزدیک دیده باشد و شیفته اش نباشد. سعیده جان قضیه را اینقدر سیاسی نکن، فلوری را چه به سازمان امنیت ملی! فلوری با این که همه ی اخبار و حوادث روزنامه ها و تلویزیون دنبال می کند ولی سرش توی کار خودش است. از صبح تا عصر توی آزمایشگاه با دانشجوها و همکارانش نشسته است و با علاقه ی خاصی حرکات الکترون ها را بررسی می کند. فلوری را چه به امنیت ملی و این حرف ها. فلوری همیشه لبخندی شیرین به چهره دارد. اصلا یک جورهایی انگار لبانش را با همین لبخند خلق کرده اند. حتی وقتی توی اتوبوس برای خودش نشسته است و هیچ کاری نمی کند هم لبانش همینطور لبخندی هستند. علاوه بر این لبخند مشخصه ی خاص دیگرش برقی است که همیشه در چشمان قهوه ای اش می درخشد. همین دوتا چیز ساده باعث می شوند که تا وارد اتاق می شود همه ناخودآگاه لبخند بزنند. فکر کنم به خاطر همین دو چیز هم باشد که وقتی به مردم و کارهایشان گیر می دهد و سوال پیچشان می کند کسی به دل نمی گیرد، البته جز من که من هم به دل نمی گیرم ولی لج می کنم. لج می کنم و فکر می کنم که اگر فلان کار را بکنم فلوری چه تحلیلی می کند و سعی می کنم آنتی تحلیلش را آماده داشته باشم. حالا از این حرف ها گذشته، فقط خواستم بگویم که فلوری آدم بدی نیست. اتفاقا برعکس خیلی هم آدم دوست داشتنی ای است.

 فلوری همکار من نیست. فلوری را در باشگاه اسکواش سه شنبه ها دیدم. یکی از همان سه شنبه ها یکی از تیم ما نیامده بود و یکی از تیم آنها و همین شد که تیم ها را قاطی پاطی کردیم و دست آخر همه با هم دوست شدیم و دیگر کلا همه ی سه شنبه ها تیم ها را قاطی می کنیم.

 دوستی من با همه از نوع دوستی شیرین است جز با فلوری که از نوع لج و لج بازی است. فلوری اما شاید خودش این را نداند. می گوید از این کشور خسته شده است. می گوید اینجا سرزمین قدکوتاه هاست. دوست دارد جایی باشد که وقتی توی خیابانش راه می رود بتواند توی چشم مردم نگاه کند نه فرق سرشان. من وقتی با فلوری بیرون می روم کفش های پاشنه بلندم را می پوشم. نه البته من خیلی وقت ها کفش های پاشنه بلند می پوشم. فلوری اما گفت "چون من گفتم اینجا همه قد کوتاه هستند پاشنه بلند می پوشی؟" من فکر می کنم که لج کرده ام و همیشه همه جا پاشنه بلندهایم را می پوشم. من نمی دانم که خودم هستم یا لج خودم.

و اما فلوری... فلوری فلوری فلوری... فلوری خیال می کنه می تونه منو خر کنه. آدم خیلی باهوشیه. ولی منو نمی تونه خر کنه. قدبلند و لاغر اندامه و وسط سرش کمی خلوت شده. تو دانشگاه سیدنی فیزیک درس می ده. از این فوق دکترا و ایناست که هی میرن دور دنیا کنفرانس می دن. از این آدماست که بارشون زیاده و سرشون خم.  مثلا می گفت آره دیشب از آمریکا اومدم... خبری نبود یه مشکل کوچیک تو ناسا داشتن که ما رو بردن یه کمکی بکنیم.

فلوری هر کاری می خواد بکنه قبلش حسابی تحقیق می کنه. واسه هر چیزی هم یه فرمولی چیزی تو چنته داره. حتی چیزهایی که آدم فکر می کنه عمرا فکری باشن رو هم فکری می کنه. منظورم از چیزای غیر فکری چیزای هنری و احساسی و ایناست. چه جوری بگم براتون! مثلا فرض کنین قراره با فلوری برین بیرونی جایی. بعد یهو احساس می کنین که خوبه اگه لباس قرمز بپوشین، خوب لباس قرمزتون رو تنون می کنین و می رین بیرون دیگه. بعد فلوری میاد و می پرسه چرا قرمز پوشیدی؟ تو هم می گی خوب احساسم قرمز بود امروز. فلوری اما شروع می کنه امواج مغزی ات رو تحلیل کردن و برات هزار تا دلیل فکری آوردن که دقیقا چی تو مغزت گذشته که قرمز پوشیدی.

من می گم این جور چیزا فکری نیست. فلوری می گه هست. لجم رو در میاره. از روی لج فکر می کنم که اون قراره چی فکر کنه و برعکس عمل می کنم. اونم زودی یه فرمول جدید رو می کنه. من باز برعکس برعکس عمل می کنم و همین جور تا آخر. آره، دوستی من و فلوری از نوع لج و لج بازیه. 

نصفه شبی یهو احساس کردم باید بیدار شم برم ایمیل هایم رو چک کنم. دلیلش را بعدا که قرار شد از فلوری بنویسم برایتان تشریح می کنم ولی اصل مطلب الان این است که اشتباهی روی ای میل یاهو کلیک کردم و دیدم که یکی از دوستای قدیمی که اگه ننویسه مرده محسوب می شه شروع کرده به وبلاگ نوشتن. این بلاگ رولینگ امشب کار نمی کنه انگار که لینک بدم ولی خوب از همین جا بخونین دیگه: http://www.armarooned.blogfa.com

و دیگه اینکه کلی ذوق کردم وبلاگ جدید سپینود رو هم پیدا کردم. اینم اینجا می ذارم که فردا اگه بلاگ رولینگ درست شد بذارم اون تو: http://3pnood.blogspot.com/

وبلاگ بازی نصفه شبی...

فردا قراره با لیزی بریم یه نمایشگاه عکس توی یه محله ی فوق هنری. از این محله هایی که مردم تو خیابوناش گیتار می زنن و نقاشی می کنن و دختراش رو انگار از روی جلد مجله ی مد بریدن. میچکی امروز عصری که داشت می رفت خونه باز دم میز لیزی صبر کرد و پرسید آخر هفته چی کاره ای؟ لیزی گفت که قراره بریم نمایشگاه. میچکی گفت خوش به حالتون. بعدش هم رفت. به لیزی گفتم بابا جان خوب می گفتی اونم بیاد. گفت نمی خوام بیاد. بعدش هم سرش رو کرد تو کاغذهای روی میز.

من فکر کنم در زندگی هر کسی یه روزی باشه که وقتی چشماش رو می بنده و همه ی گذشته اش رو مرور می کنه به همه اش لبخند بزنه. من دیروز که دراز کشیده بودم و موسیقی سنتی چینی داشت پخش می شد و اون یارو دختر چینیه یه دستمال سفید انداخت رو چشمام و ماساژ پا رو شروع کرد، تو همون نیم ساعته، همه ی زندگی ام رو از اول مرور کردم و بهش لبخند زدم. حتی به گریه ها و ناراحتی هاش هم لبخند زدم. دلم تنگ شد واسه همه اش. هم واسه قسمت های خوبش هم واسه قسمت های بدش. حتی واسه آقای دلیری کمیته انضباطی هم دلم تنگ شد واسه جولی و مارسلا و مهدی و حامد و اینا که دیگه بماند.

آره خلاصه فکر می کنم در زندگی هر کسی همچین روزی باشه. روز خوبیه.

دیده اید در بعضی از این فیلم ها که می خواهند بگویند ما آخر دموکراسی و برابری و این ها هستیم همیشه چند تا شخصیت تکراری وجود دارند؟ یک سیاهپوست، یک چینی، یک هندی کلاه به سر، یک زن مسلمان باحجاب و یک نفر روی ویلچر.

اما شرکتی که من در آن کار می کنم حتی از این هم کاردرست تر است. در شرکت ما دو نفر روی ویلچر هستند. یکی لیزی که قبلا برایتان درباره اش گفتم و دیگری میچکی. میچکی هم مثل لیزی از بچگی بیماری اسپینا بفیدا داشته است و نخاعش درست و حسابی کار نمی کرده است و برای همین نمی تواند راه برود. میچکی و لیزی هم سن و سال هستند و از دبستان تا آخر دبیرستان همکلاسی بوده اند. میچکی پسر موطلایی و چشم سبزی است که برخلاف لیزی از هیچ چیز نمی ترسد. کار میچکی برنامه نویسی است. میز کارش در قسمت آی تی طیفه ی بالاست.

میچکی هر روز صبح برای رفتن به سر میزش از کنار واحد ما می گذرد و بلند صبح به خیر می گوید. کنار میز لیزی که می رسد سرعتش را کم می کند و احوالپرسی می کند. لیزی هر روز می گوید هی بدک نیستم. لیزی هیچ وفت نمی گوید که حالش خوب است. راستش را بخواهید لیزی هیچ روزی حالش درست و حسابی خوب نیست و همیشه هم دلیلی برای حال بدش دارد. دلیلش می تواند مادرش باشد که با او سر صبحانه بد حرف زده است یا راننده ی بی ادبی باشد که صبح موقع آمدن سر کار جلویش پیچیده است یا بارانی باشد که خیال بند آمدن ندارد  یا گرمی بی اندازه ی هوا باشد یا سردی غیرقابل تحملش. لیزی همیشه حالش بد است و میچکی همیشه سعی می کند حرف خنده داری چیزی بزند تا لیزی را بخنداند. تا میچکی به اینجای برنامه ی روزانه اش می رسد پونا سرش را برمی گرداند و به من چشمک می زند. پونام دختر هندی داستان است که در اتاق روبرویی اتاق ما می نشیند و اگر من و او هر دو در یک زمان پشت سرمان را نگاه کنیم همدیگر را می بینیم. پونا بعد از چشمک به من ای میل می زند و می گوید "به گمونم میچکی تو نخ لیزی است". من ای میل می زنم و می گویم "آره پس چی!" بعد سرم را برمی گردانم و هر دومان به هم چشمک می زنیم و بی آنکه لیزی و میچکی متوجه شوند زیرلبی می خندیم.  

از تمام آدم هایی که تازه وارد زندگی ام شده اند، تازه که چه عرض کنم در یکسال گذشته که برایتان نگفته ام چه خبرها بوده است، لیزی از همه مهم تر است. لیزی دخترک بیست و دو ساله ی زیبایی است که پا ندارد. البته پا دارد ولی پاهایش کار نمی کنند. مثل من که چشم دارم ولی چشمانم درست کار نمی کنند و باید لنز بگذارم، لیزی هم باید سوار ویلچیر شود. مثل من که بچگی ها هروقت می خواستند به کسی نشانی ام را بدهند می گفتند "اون عینکیه" یا الان که توی شرکت می گویند "همون مو کوتاهه که لهجه داره" لیزی را هم با عبارت "اون ویلچریه" مشخص می کنند البته فرقش این است که در مورد لیزی صدایشان را پایین می آورند.

 لیزی در اتاقی که من کار می کنم کار می کند. اون می نشیند پشت اون شیشه که یک سوراخ دارد برای دهن آدم های آن طرف شیشه و با مشتری ها حرف می زند. من می نشینم اون طرف اتاق، پشت به شیشه، و سرم را می کنم توی مانیتور حساب کتاب می کنم دارایی ها و بدهی ها را، درآمدها و هزینه ها را.

 لیزی از حساب و کتاب خوشش نمی آید. از کامپیوترها هم نفرت دارد. بیشتر تو کار نقاشی و رنگ و هنرمندی و این جور چیزهاست. وقتی یکی می آید می خواهد پول یک چیزی را بدهد دست و دل لیزی شروع می کند به لرزیدن. من البته لرزش دست هایش را دیده ام و لرزش دلش را ندیده ام اما خودش می گوید که دلش می لرزد و تاپ تاپ می کند. صورتش سرخ می شود و سرش را برمی گرداند رو به من و می گوید "می شود کمک کنی به من؟". لیزی از کامپیوتر انتظارات بیش از حد و اندازه دارد. مثلا می خواهد هر کاری می کند خود به خود بدون فشار دادن دکمه ی save برای خودش ذخیره شود. هر چه که می گویم آخر دختر جان کامپیوتر بلد نیست فکر تو را بخواند به خرجش نمی رود. اشک در چشمانش جمع می شود و می گوید که از کامپیوترها نفرت دارد.

 یکی از اهداف زندگی من این است که یک روز از لیزی یک عالمه عکس خوب بگیرم. فکر نکنم به همین راحتی ها اجازه بدهد... هنوز ازش نپرسیدم ولی فکر نکنم اجازه بدهد.... باید یک روز ازش بپرسم.

کارسختی است که هم اینجا باشی هم آنجا. یک بام و دو هوا نمی شود مهدی جان. می خواهی بنشینی وبلاگ فارسی بخوانی و بنویسی، می روی در همان عالم قدیمی که همیشه درش بودی (و انکار نمی کنم که عالم دوست داشتنی ای هم هست) اما بعد می بینی که همه ی دوستانت شده اند اینترنتی و تفریح آخر هفته ات شده است وبلاگ خوانی.

 بحث انتخاب دغدغه هاست اگر اصلا مساله انتخابی باشد. در ایران چنان دغدغه ی آزادی داریم که اصلا به مغزمان خطور نمی کند که بعد از آزاد شدن قرار است چه کار کنیم. هفته ی اولی که به استرالیا آمدم نوشتم که انگار دارم در آینده زندگی می کنم. همه چیز شبیه همان تصویری بود که همیشه از آینده ی ایده آل دنیا در ذهن داشتم. خوب حالا که آن گیر و دارهای ابتدایی حل شده اند باید به چه فکر کنیم؟ از چه عکس بگیریم؟ چه چیز را نقاشی کنیم؟ راجع به چه بنویسیم؟ خیلی چیزها. خیلی چیزها که دیگر فارسی نیستند، رنگ و آبشان از نوع دیگری است. آره، یوتو جان، اینجوری شد که گفتم یک بام و دو هوا نمی شود، قید وبلاگ فارسی را بزن. مجله ی کلاغمان هم کمی قبل تر از همین درد به اضافه ی کمی چاشنی تنهایی برباد فنا رفت...

 اما راستش را بخواهی امروز از دیدن اینکه هنوز مهدی و خوان ایگناسیوهایش هستند حس عجیبی داشتم. زورم را می زنم که اینجا هم بنویسم. قول.

 

نمی دونم.

همه چیز آرام است. گاهی خوشحالم، گاهی دلم می گیرد، مثل همه ی آدم های معمولی دیگر احتمالا.

کارهای بزرگی خیال ندارم در زندگی ام انجام بدهم. دارم زور می زنم که معمولی باشم. می دانید دیگر معمولی چیست... شغل اداری، خانه ی دو خوابه، ماشین نه بزرگ نه کوچک، دو سه تا دوست برای آخر هفته ها، ورزش و سالاد روزانه، سیگار نه،  سالی یک بار مرخصی یک ماهه و مسافرت امن به جاهای شناخته شده.

سرم با دوربینم خیلی گرم است ولی این روزها.