در ستايش سخن

از آن غروب های دلگير جمعه است. کسی در فاميل مرده است و من برای تسليت گفتن نرفته ام. همه می دانستند می ميرد. همه می خواستند بميرد. پنجره ها آنقدر سردند که می ترسم لمسشان کنم. از آن غروب های يخزده ی زمستانی است. از آن غروب هايی که ساکتند، سردند، بی حرکتند. از آن غروب هايی باعث می شوند فکر کنی و فکر کنی و فکر کنی. از همان هايی که به وسوسه ات می اندازند زندگی ات را تغيير بدهی. وادارت می کنند که کار تازه ای انجام بدهی. مثلا، وبلاگ درست کنی.