در ستايش سخن

تنها وجه اشتراک من و تو خاطراتی است که داریم. خاطرات ما به هیچ وجه مشترک نیستند. تو توی لندن می رفتی کنسرت ریدیوهد با بطری آبجویت صف اول می ایستادی و فریاد می کشیدی. من هدفنم را می گذاشتم توی گوشم توی مینی بوس تجریش-درکه سرم را تکیه می دادم به پنجره، ریدیوهد گوش می دادم و صدایم در نمی آمد. همان وجه اشتراک خاطرات غیر اشتراکی مان است که وادارمان می کند این غروب های بارانی دست در گردن هم همان آهنگ های قدیمی ریدیوهد را گوش بدهیم و خیال کنیم خیلی مثل هم هستیم.